ΤΟ ΑΡΩΜΑ

Το «Άρωμα» του Πάτρικ Ζίσκιντ είναι ένα από τα πιο μοναδικά και εφευρετικά βιβλία. Η πλοκή του ξετυλίγεται γύρω από τον πρωταγωνιστή Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ, ένα αγόρι που γεννιέται ανεπιθύμητο και στα πρώτα λεπτά της ζωής του μένει ορφανό, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα στο σκοτεινό Παρίσι της εποχής. Ο Γκρενουίγ έχει ένα μοναδικό χάρισμα, την αλάνθαστη αίσθηση της όσφρησης, με την οποία διαβάζει κάθε μυρωδιά, την ξεχωρίζει και την αποθηκεύει, έχοντας την δυνατότητα να την ανακαλέσει όποτε το επιθυμεί. Στην έξαρση αυτή της όσφρησης αντιπαρατίθεται η παντελής έλλειψη της δικής του μυρωδιάς, που κάνει τους υπόλοιπους ανθρώπους να μην μπορούν να τον δεχτούν ως ‘’δικό τους‘’. Εκπαιδεύεται στο επάγγελμα του αρωματοποιού, και θέτει στόχο της ζωής του να δημιουργήσει το ωραιότερο άρωμα που υπήρξε ποτέ και με τη μαγεία αυτού να κυριεύσει πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη. Το άρωμα αυτό το βρίσκει στον συνδυασμό δεκατριών γυναικών, που πρέπει να σκοτώσει για να αδράξει την ουσία του αρώματος τους. 
Οι διαφορές μεταξύ βιβλίου και ταινίας είναι αρκετές. Αρχικά, όταν ο Γκρενουίγ ζει στη σπηλιά για να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο από τους ανθρώπους, συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος δεν χαρακτηρίζεται από καμία απολύτως μυρωδιά. Στον πανικό του, αποφασίζει να φύγει από το Πλον ντι Καντάλ και να τραβήξει νότια. Φτάνοντας στο Μονπελιέ τον παίρνει ένας επιστήμονας, ο Μαρκήσιος ντε λα Ταγιάντ-Εσπινιάς, που υποστηρίζει ότι όσοι ζουν κοντά στην επιφάνεια της γης δηλητηριάζονται από τις αναθυμιάσεις της, και αποφασίζει να περιθάλψει τον Γκρενουίγ ως απόδειξη για την θεωρία του. Υποστηρίζοντας πως έχει την θεραπεία για την δηλητηρίαση αυτή, τον μεταμορφώνει και τον περιποιείται ώστε να καταλήξει ένας άνθρωπος συνηθισμένος. Έπειτα ο Γκρενουίγ πείθει τον Μαρκήσιο να του φτιάξει ένα άρωμα, και παράλληλα φτιάχνει ο ίδιος ένα άρωμα για τον εαυτό του, που τον κάνει να μυρίζει όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι. Μετά ακολουθεί μια σκηνή στην οποία ο Γκρενουίγ «δοκιμάζει» το καινούριο του άρωμα κυκλοφορώντας στο κέντρο της πόλης, όπου οι άνθρωποι φαίνονται για πρώτη φορά να τον αποδέχονται. Από εκεί φεύγει και πάει προς την πόλη Γκρας, γνωστή για την αρωματοποιία της. Τα πρώτα λεπτά που περνά στην πόλη, οσφραίνεται μια μυρωδιά που τον καθηλώνει, η οποία προέρχεται από ένα μικρό κορίτσι που κατοικεί στην πόλη αυτή. Από την στιγμή που την μυρίζει αποφασίζει να φτιάξει ένα άρωμα από την μυρωδιά της, και δίνει στον εαυτό του δύο χρόνια ώσπου το κορίτσι να ωριμάσει και να φτάσει το άρωμά της στην πιο γεμάτη του μορφή, ενώ παράλληλα θα πειραματιστεί για να βρει τον κατάλληλο τρόπο να αδράξει την ουσία του. Με τα χαρτιά που αποδεικνύουν την μαθητεία του στο αρωματοποιείο του Τζιουζέπε Μπαλντίνι βρίσκει δουλειά, και η ιστοριά συνεχίζει. 
Στην ταινία η διαδικασία αυτή παραλείπεται. Ο Γκρενουίγ φεύγει από το Πλον ντι Καντάλ με στόχο την Γκρας, χωρίς τίποτα να τον εμποδίζει. Στην πορεία μια άμαξα περνά από μπροστά του, μέσα στην οποία βρίσκεται το κορίτσι που στην εκδοχή του βιβλίου βρίσκει στην Γκρας. Το κορίτσι συνεχίζει προς την Γκρας, και ο Γκρενούιγ ακολουθεί. Στα τείχη της πόλης δείχνει τα χαρτιά της μαθητείας του και βρίσκει δουλειά ως βοηθός αρωματοποιού. Η ιστορία συνεχίζει έπειτα από το σημείο που μηχανεύεται διάφορους τρόπους να αποτυπώσει το άρωμα της ανθρώπινης φύσης, και συνεχίζει.
Δεύτερη διαφορά μεταξύ βιβλίου και ταινίας, είναι μια σκηνή στην οποία μετά την δολοφονία της μικρής Λορ, ο πατέρας της Ρισί ζητά από τον Γκρενουίγ να τον συγχωρήσει κατά της διάρκεια της καταδίκης του, όταν εκείνος μαγεύει τα πλήθη με το άρωμα των δεκατριών κοριτσιών, κάνοντας τους ανθρώπους που το μυρίζουν να τον αγαπούν. Στο βιβλίο, ο Γκρενουίγ εκείνη την στιγμή λιποθυμά και όταν συνέρχεται, βρίσκεται στο σπίτι του Ρισί, στο κρεβάτι της ίδιας του της κόρης. Ο Ρισί τον παρακαλεί να δεχτεί να τον υιοθετήσει και να τον περιθάλψει ως γιο του. Ο Γκρενουίγ δέχεται, και όταν πια αποκοιμούνται όλοι στο σπίτι, το σκάει με στόχο να φτάσει στο Παρίσι. Στην ταινία, η όλη επαφή του Ρισί με τον δολοφόνο της κόρης του σταματά όταν του ζητά συγχώρεση. Η επόμενη κίνηση του Γκρενουίγ είναι να φύγει για το Παρίσι. 
Τρίτη διαφορά είναι εκείνη η αναδρομή στο κορίτσι που σκότωσε ως έφηβος ακόμα κατά την μαθητεία του στο Παρίσι. Στην ταινία, κατά τη διάρκεια της καταδίκης του, που μαγεύει τα πλήθη με το άρωμα των κοριτσιών, όταν οι άνθρωποι καταφεύγουν σε ένα όργιο ερωτισμού και αγάπης ο ένας για τον άλλον, εκείνος θυμάται το κορίτσι που σκότωσε στο Παρίσι, σε μια αναδρομή που χαρακτηρίζεται από ερωτική φαντασίωση καθώς προσπαθεί να θυμηθεί την μυρωδιά του κοριτσιού. Εκείνη την στιγμή, συνειδητοποιεί πως ο ίδιος δεν έχει την δυνατότητα να αγαπήσει και να αγαπηθεί όπως οι άνθρωποι που κείτονται μπροστά του σε έναν ερωτικό παραλήρημα, και δακρύζει στην σκέψη αυτή. Αντίστοιχα, στο βιβλίο απουσιάζει το κορίτσι, και ο Γκρενουίγ καταλαβαίνει πως αδυνατεί να νιώσει το οποιοδήποτε συναίσθημα για τους ανθρώπους, παρά μόνο μίσος και αηδία. 
Τέλος, η τελευταία σκηνή στην οποία βρίσκεται στο Παρίσι, στο σημείο ακριβώς που γεννήθηκε, είναι μακράν βιαιότερη στο βιβλίο από ότι στην ταινία. Στο βιβλίο, οι άνθρωποι που βρίσκονται στο σημείο τη στιγμή που περιχύνεται με το άρωμα των κοριτσιών, είναι όλοι εγκληματικά στοιχεία, που με το που οσφραίνονται την μυρωδιά που εκπέμπει ο Γκρενουίγ, ορμούν πάνω του και τον κατασπαράζουν, τεμαχίζοντας τον σε κομμάτια με μαχαίρια και τσεκούρια, μαζεύονται έπειτα γύρω από την φωτιά και των τρώνε, φτύνοντας τα κόκαλα του και πετώντας τα απομεινάρια από τα ρούχα του στις φλόγες. Όταν καταλαβαίνουν τι έχουν μόλις κάνει, αδυνατούν να κοιταχτούν στα μάτια, και όταν πια κοιτιούνται, χαμογελούν και αισθάνονται περηφάνεια. Στην ταινία, η σκηνή δεν είναι τόσο βίαια, κατασπαράζουν μεν τον Γκρενουίγ, αλλά με λιγότερη βιαιότητα. Οι άνθρωποι αυτοί φαίνονται φτωχοί και δεν χαρακτηρίζονται κακοποιοί όπως στο βιβλίο, και η τελευταία σκηνή είναι μια διαδρομή στο χρόνο πάνω από το σημείο που φαγώθηκε, τελειώνοντας με μια τελευταία ματιά στην μποτίλια που φύλαγε μέσα το άρωμα, από την οποία στάζει μια τελευταία σταγόνα. 
Γενικότερα, στο βιβλίο ο πρωταγωνιστής είναι ένα πλάσμα χωρίς κανένα συναίσθημα που ανήκει στην ανθρώπινη φύση πέρα από το μίσος, το οποίο πορεύεται με την έμφυτη ανάγκη να δοξαστεί ως θεός και να κυριαρχήσει στον κόσμο, μόνο με το ταλέντο της όσφρησης του, και παρά μόνο στο τέλος αισθάνεται δυσφορία για τον ίδιο του τον εαυτό, κουρασμένος πια από το μίσος που τον κατακλύζει. Αντιθέτως στην ταινία παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος στον οποίο απουσιάζει το συναίσθημα, αλλά δεν διακρίνεται από μίσος και απέχθεια. Προς το τέλος εμφανίζει ανθρώπινες ευαισθησίες και τον λυπεί η αδυναμία του να αισθάνεται και να τρέφει αγάπη. Φαίνεται να μετανιώνει για το κορίτσι που σκότωσε εκείνο το βράδυ στο Παρίσι, και να ονειρεύεται να μπορούσε να είχε την ευκαιρία να συμμεριστεί την αγάπη που νιώθει το πλήθος.